Chciałoby się zapytać co to za pytanie a jednak pada ono dość często.
Odwołam się do pojęcia „wystarczająco dobrego rodzica” (ang. good enough parent), które wywodzi się z teorii brytyjskiego pediatry i psychoanalityka Donalda Winnicotta. I to jest bardzo ważna i kojąca koncepcja w psychologii rozwojowej, która szczególnie dotyczy rodziców odczuwających presję, bycia „perfekcyjnymi”
Koncepcja zaznacza, że nie trzeba być perfekcyjnym, błędy są naturalne i wręcz potrzebne, a najważniejsze jest stałe dążenie do rozumienia i wspierania dziecka.
Dziecko nie potrzebuje perfekcyjnego dorosłego-rodzica ale na pewno potrzebuje prawdziwego. Paradoksalnie drobne potknięcia rodzica uczą dziecko radzenia sobie z frustracją, naprawianie relacji (np. przeprosiny) buduje zaufanie i empatię.
Dzieci bardziej od perfekcji potrzebują obecności, uwagi i jakże ważnego poczucia bezpieczeństwa.
Zamiast dążenia do bycia idealnym rodzicem warto kierować się kilkoma zasadami, które polegają na słuchaniu dziecka, byciu obecnym nawet jeśli nie zawsze perfekcyjnym, na zapewnieniu bezpieczeństwa emocjonalnego a w szczególności na dawanie dziecku przestrzeni na bycie sobą. Dzięki realności rodzica dziecko jest w przyszłości bardziej odporne emocjonalnie, lepiej radzi sobie z trudnościami i buduje stabilniejsze relacje.
Myślę, ze „Idealny rodzic” to bardziej społeczny mit niż realny cel, a to, co naprawdę ma znaczenie, to rodzic, który stara się, uczy się i jest emocjonalnie dostępny dla swojego dziecka.